Tag: PTTK

Na ten weekend długo czekaliśmy- w zasadzie gdzieś od stycznia. Wtedy właśnie dowiedzieliśmy się, że w nagrodę za zdobycie tytułu „Turystycznej Rodzinki” dzięki PTTK spędzimy dwa dni w stanicy wodnej we Wdzydzach.

Całą rodziną, a w dodatku całkiem za darmo- czegóż chcieć więcej?

„Jeśli zwiedziłeś świat, a nie widziałeś Wdzydz, to nie widziałeś nic”- tak głosi baner w miejscowości. W takim razie myśmy już coś widzieli. Przede wszystkim, oczywiście- Skansen. Byłam w nim już któryś raz, ale za każdym razem mile mnie on zaskakuje. Co roku nowe budynki i nowe atrakcje. Tym razem skusiliśmy się na lepienie z gliny. Uwaga praktyczna: tylko skończone głupki robią to na początku zwiedzania, by potem przez 2,5 godziny nosić trzy woreczki z glinianymi cudami, które powinny schnąć, a nie obijać się o siebie wzajemnie. Dodajmy, że ten czas nie wystarczył na przejście całego terenu Muzeum- naprawdę jest co oglądać. Tym bardziej, że pani w kasie jest przyjazna kieszeni turysty- za dzieci nie wzięła ani grosza, mojej legitymacji nauczycielskiej też nie chciała oglądać ( i dobrze, bo jej nie posiadam).

Sobotnie popołudnie spędziliśmy w lub na wodzie. Najpierw na kajakach- dzielnie zmagaliśmy się z falami , ale nie odkryliśmy jeszcze sposobu na to, jak wyruszyć z dziećmi na spływ. Lubią wędrować po górach, mogą godzinami jeździć na rowerach, ale na kajakach… to znaczy bardzo im się podobało, zaczęli się nudzić dopiero po jakichś 20 minutach, żądając tym razem rowerów wodnych. Chyba jedynym wyjściem byłoby zasypanie ich książkami i zabawkami, by nie zauważyli, że są na spływie. Tylko, że chyba nie o to chodzi… Poprzestaliśmy więc na godzinnej „przejażdżce” i wszyscy byli zadowoleni. Ci, którym było mało, raźno zaczęli się kąpać. Nie wiem, ile stopni miała woda, ale jak dla mnie, to jakieś 15 za mało, by spojrzeć w stronę stroju kąpielowego.

Na zakończenie przygód odwiedziliśmy pobliską ścieżkę przyrodniczą. Prowadziła przez piękne olsy (Bartek był zdziwiony, ze nie znałam tej nazwy: „naprawdę na polonistyce nie mieliście gleboznawstwa?”) , ale najbardziej zapamiętaliśmy ich małych, skrzydlatych mieszkańców – pozostawili nam sporo sw??dzących punkcików na skórze…

Wieczorem- nieoczekiwana atrakcja- obchody nocy świętojańskiej, na które zaprosił nas pan Zbigniew Galiński- przesympatyczny właściciel ośrodka. Zabawa przy ognisku skończyła się o trzeciej, my byliśmy mniej wytrwali, ale i tak załapaliśmy się na puszczanie lampionów chińskich, puszczanie wianków, czy- najbardziej chyba widowiskowy- konkurs na najpiękniej oświetloną żaglówkę.

Niedzielny poranek zaczęliśmy rowerową eskapadą do kościoła w Olpuchu. Jazda przez sosnowy las, w porannej ciszy bez samochodów- ideał. I jeszcze te wszystkie wspomnienia z kolejnych obozów, które odbywały się tak niedaleko…

Podsumowując- Tadziowi najbardziej spodobała się wieża widokowa, stojąca tuż obok naszej stanicy PTTK. Chyba postanowił wygrać ze swoim lękiem wysokości i wszedł na 36 metrów jej wysokości niezliczoną ilość razy. Dobrze, że wstęp był darmowy 🙂

Tosi spodobało się absolutnie wszystko. Do tego stopnia, że wsiadając do samochodu urządziła nam tak karczemną awanturę, jakiej dawno nie oglądaliśmy. Niestety, cała stanica musiała słuchać ryków, iż ona nie chce do domu i chceeeee tu zostać. Pierwsze miejsce, które tak pokochała.

Wszystkim podobał się ośrodek. Przesympatyczne przyjęcie, gościnność gospodarza, wyborne jedzenie („co sobie życzycie na obiad”?- pełna indywidualizacja ).

Mamy nadzieję, że uda nam się zakwalifikować na kolejny wyjazd tam na koniec sierpnia 🙂 To mekka wodniaków, stolica rowerzystów, a i pochodzić jest gdzie w okolicy.

Taki przyjemny weekend- a jutro znów nudny poniedziałek.