Wszystko – wnogi

Wakacje pod Tatrami 2023

8 października 2023 biblioteka1

Nauczeni wcześniejszymi doświadczeniami siadamy na rodzinnej naradzie gdzieś w środku zimy i ustalamy wspólny niepodważalny termin, w którym spędzimy czas razem. Zaznaczamy na kolorowo w kuchennym kalendarzu, by móc być pewnym, iż tym razem uda nam się bez przeszkód być wszyscy w jednym miejscu o jednym czasie 🙂

Ten krok okazuje się najprostszy, bowiem wymyślenie koncepcji spędzania czasu pasującej każdemu już takie proste nie jest. Po kilku latach nieobecności na górskich szlakach musielibyśmy skompletować od nowa praktycznie cały ekwipunek. Tydzień na rowerach nie jest do zaakceptowania przez co niektórych, pada nawet opcja wyjazdu na zagraniczne wczasy, co wyraźnie ukazuje poziom rodzinnego zestarzenia 🙂

W końcu metodą eliminacji i szukania wspólnych elementów znajdujemy coś, co odpowiada wszystkim- Tatralandię, wielki słowacki aquapark, z którym wiążą się same przyjemne wspomnienia. A że z Gdyni w Tatry raczej nie jeździ się na jeden dzień, wokół tego pomysłu budujemy koncepcję dłuższego wyjazdu na zasadzie: każdego dnia co innego.

DZIEŃ PIERWSZY – GORCE

Tak dawno tam nie byliśmy, a z Poronina, w którym mieszkamy, to zaledwie godzinka jazdy. Na Kowańcu, z którego 30 lat temu zawsze wyruszaliśmy na szlak, jesteśmy zszokowani, jak bardzo zmieniła się okolica. Setki nowych domów, stawianych w coraz w wyższych partiach, szerokie ulice i wielkie parkingi, przygotowane dla odwiedzających Bramę w Gorce sprawiają, że niemal nie poznajemy tak dobrze znanych nam miejsc (Tosia w ogóle nie ma tego problemu, bo nic nie pamięta z poprzedniego razu). Tylko zbieracze jagód zupełnie jak kiedyś pochylają sie nad krzaczkami mówiąc pod nosem Zdrowaśki.

W tym roku żadnych wielodniowych wyryp z ciężkimi plecakami, przemoczonymi butami i spaniem w namiocie – swoją drogą, takich turystów w zasadzie na szlaku nie spotykamy przez cały dzień…. Spacer, bo nawet nie wędrówka na Turbacz zajmuje niecałe dwie godziny i stanowi lekcję geografii z tematu: Beskidy dla Tosi, która we wrześniu zaczyna naukę w klasie mat-geo. Nikt nie wie, dlaczego tę klasę wybrała, bo geografia nie jest bynajmniej jej konikiem. Wracamy przez Bukowinę Obidowską, aby nie iść tą samą trasą w obie strony trochę żałując, że tak mało po drodze pięknych widoków.

DZIEŃ DRUGI – VELO DUNAJEC

Ten wyjazd ma upływać chillautowo, nie ekstremalnie, więc szukamy aktywności lekkich i przyjemnych. Trasa rowerowa nad jeziorem Czorsztyńskim pasuje idealnie. Jeszcze w domu stwierdzamy, że taszczenie przez całą Polskę pięciu rowerów dla kilku godzin w siodełku nie jest chyba najlepszym rozwiązaniem i decydujemy się na skorzystanie z wypożyczalni. Ich sieć jest rozbudowana- bez umawiania się, rezerwacji, po prostu rano podjeżdżasz do pierwszej z brzegu, zostawiasz auto i ruszasz w trasę. Opisy w Internecie nie kłamią- jest niemęcząco, urokliwie, z pięknymi widokami. Trasa 45 kilometrowa akurat na trzygodzinną przejażdżkę- z torem saneczkowym na Wdżarze, zamkiem w Niedzicy i przystankami na coś smacznego.

DZIEŃ TRZECI – SŁOWACKI RAJ

Od lat chciałam tam być! Zawsze jednak było jakieś „ale”. Dzieci za małe, za daleko, bez samochodu bardzo ciężko… Teraz samochód mamy ze sobą, jesteśmy względnie niedaleko, dzieci małych brak- a zatem do dzieła! Internet aż pęka od opisów przejść na dowolną ilość dni- my wybieramy opcję: w jeden dzień zobaczyć najwięcej, jak się da. A zatem najpierw osławiona Sucha Bela, po czym powrót Przełomem Hornadu. Dość długo zastanawiamy się, czy rezygnować ze śniadania w pensjonacie i być na szlaku około siódmej rano, co gwarantuje później spokój i przestrzeń w górach, czy jednak dać młodzieży się wyspać (kto ma w domu nastolatki, ten wie, jak działa ich organizm i że wczesna pobudka to działanie mocno destrukcyjne). Wygrywa opcja numer dwa i na parkingu przy wejściu zjawiamy się dopiero po 10ej. Jak zdecydowana większość pozostałych turystów 🙂 Z pokorą zatem przyjmujemy konieczność odstania godziny w kolejce do pierwszej drabinki, nie mogąc tłumaczyć, że się nie spodziewalismy.

Ta niedogodność nie zabiera nam przyjemności z podziwiania okolicy. Wędrujemy niespiesznie (tzn. dziewczyny trochę dziko, dlatego nie ma ich na zdjęciach), więc przejście całego kółka zajmuje nam siedem godzin. Siedem godzin przebywania w pięknym miejscu- brzmi fantastycznie! Bartek od razu zaczyna snuć plany na dłuższy pobyt w okolicy- przemaszerowanie innych szlaków, które tu tworzą naprawdę gęstą sieć oraz spenetrowanie tras rowerowych, których również jest tu zatrzęsienie.

DZIEŃ CZWARTY – SPŁYW DUNAJCEM

Są takie rzeczy, które można robić wielokrotnie i wciąż są przyjemne. Do takich należy spływ Dunajcem. Niespecjalnie pociąga nas siedzenie bez ruchu w łodzi flisackiej, ale odkąd powstała alternatywa w postaci pontonów, korzystamy chętnie. Tym bardziej, że Tosia z poprzednich dwóch razy nie pamięta praktycznie nic. Okoliczne góry oglądaliśmy zatem już podczas pieszych wędrówek, z pozycji rowerowego siodełka, a teraz z poziomu wody- została nam do zaliczenia jedynie perspektywa z powietrza. Pierwotnie zastanawialiśmy się nad wypożyczeniem kajaków, ale widok pary najpierw koziołkującej tuż obok nas, a następnie bezradnie próbującej wydobyć z wody zalany po brzegi kajak utwierdza nas w przekonaniu, iż dokonaliśmy słusznego wyboru biorąc pod uwagę własne umiejętności.

Na koniec wędrujemy do pobliskiego parku linowego- mimo upływu lat to ta aktywność, która nadal sprawia mnóstwo frajdy każdemu z naszych dzieci.

DZIEŃ PIĄTY – TATRALANDIA

Nieustannie zadziwia nas fakt, iż to, co w Polsce niemożliwe- tu udało się i trwa już tyle lat. Nie tylko nawet, że miejsce to nie zbankrutowało, ale stale się rozwija i rozbudowuje. Dzieciaki mają plan, aby zjechać każdą możliwą zjeżdżalnią- udaje im się to co prawda, ale zajmuje caluteńki dzień. W międzyczasie dwie sesje wodnego aerobicu, tak intensywnego, że, jak się okazało, zakwasy będą nas męczyć jeszcze dwa dni, lekki obiad w wewnętrznej restauracji, wcale nie tak drogiej, jak się spodziewaliśmy i wracamy wymęczeni, jakbyśmy co najmniej przeszli dziś Orlą Perć.

Ta wciąż jeszcze przed nami, kto wie- może to plan na kolejny urlop?

Droga w Tatry i z powrotem to kolejne dni- jadąc tam trzy godziny spędzamy zwiedzając obóz w Oświęcimiu, z powrotem- latając w tunelu aerodynamicznym pod Warszawą. To, co pół roku temu zdawało nam się dużym wyzwaniem- wspólny tydzień, podczas którego każdy będzie w miarę zadowolony, okazało się wykonalne, choć nie mówię, że banalnie proste.

miasta, Wszystko

Bydgoszcz – kolejny już raz

5 marca 20235 marca 2023 biblioteka1

Tyle jeszcze miejsc, których jeszcze nie zobaczyliśmy, a tu po raz nie-wiadomo-który znowu nas ciągnie do Bydgoszczy. Jest w tym mieście coś takiego, że przyjeżdżamy kolejny raz i… jakoś nam się nie nudzi 🙂

Po raz pierwszy zawitaliśmy nad Brdę równiutko 10 lat temu – i teraz w tę okrągłą rocznicę robimy małą Podróż w Czasie.

Wtedy dzieciaki dopiero zaczynały poznawać świat teatru. „Królewna Śnieżka” z zapartym tchem i blaskiem w oczach oglądana w bydgoskiej operze była jednym z pierwszych przedstawień w ich życiu. Dziś repertuar bajkowy już daleeeko za nami, ale nadal lubimy wybrać się rodzinnie na ciekawy spektakl. Teraz nie musimy już dopasowywać się do dziecięcych gustów i razem wybieramy „Księżniczkę Czardasza”. Posiadanie małych dzieci ma niezaprzeczalne plusy, ale to świetne uczucie, gdy podczas spektaklu śmiejemy się z naszymi niemal dorosłymi dziećmi w tych samych momentach, to samo nas wzrusza i intryguje.

Trójmiasto nie postawiło w stronę operetek ani kroku przez ostatnie dziesięciolecie- nadal aby ją obejrzeć, musimy jechać z dala od Opery Bałtyckiej i tu nadal bilety tu są dwukrotnie tańsze niż do gdyńskiego Teatru Muzycznego. W tym względzie czas stanął w miejscu. My zaś – jak pokazują zdjęcia – w miejscu nie stoimy. Jedni dorastają, inni się starzeją 🙂

Tak wyglądałyśmy 10 lat temu na schodach Opery Nova

a tak wyglądamy 10 lat później w tym samym miejscu

Operetkę oglądamy jednak dopiero wieczorem, a w Bydgoszczy spędzamy wcześniej cały dzień. Co robimy? Oto podczas wielkich przedremontowych porządków domowych odnajdujemy grę miejską, której rozwiazywanie zagadek zaczęliśmy przed dziewięciu laty z zamiarem dokończenia w najbliższym czasie 🙂 Wtedy zabrakło czasu i troszkę sił w nogach pięcioletniej Tosi. Dziś co prawda moglibyśmy pobrać na telefon aplikację lub wybrać grę dla dojrzalszych użytkowników, ale jakąż radość zapewnił spacer z wydrukowanym dawno temu egzemplarzem pamiętającym jeszcze bazgroły małych rączek! Miasto co prawda trochę się zmieniło, ale najważniejsze punkty turystyczne i tak pozostają niezmienne. Gra dla kilkulatków nie jest już wyzwaniem, ale zawsze lubimy tak poznawać nowe miejsca- z pewnością obok wielu drobnostek przeszlibyśmy nawet ich nie zauważając. No i po raz pierwszy udaje nam się znaleźć na Rynku o 13.13 i w końcu zobaczyć Mistrza Twardowskiego!

budynek za nami 9 lat temu był jeszcze w fazie rusztowań 🙂

Nieczęsto jesteśmy wszyscy razem w jednym miejscu i w jednym czasie. Nastoletnie drogi rzadko kiedy spotykają się razem- i to jeszcze wraz z rodzicami. Ale gdy już się to zdarza- zabawa na placu zabaw zawsze daje tę samą dziecięcą radość bez względu na to, ile ma się lat!

No i to zupełna nieprawda, że jakoś dziwnie patrzyli na nas rodzice dokazujących obok maluchów…

No i koniecznie nasz projekt „Zdjęcie z przeszłości”. Niedawno na internetowy konkurs przygotowywaliśmy takie właśnie zadanie i okazało się to świetną przygodą. Postanawiamy więc spróbować raz jeszcze i oto odwzorowujemy fotografię z mostku przy słynnym czerwonym krześle. Rodzice wyciągają z dna szafy stare kurtki, dzieciaki nie mogą uwierzyć, że tak niedawno jeszcze ledwo co dosięgały brodą do barierki… Nie pytajcie, jaką minę miał pan, którego poprosiliśmy o naciśniecie spustu w aparacie pokazując mu pierwowzór, który dziś naśladujemy!- w każdym razie bardzo się przejął swoja rolą 🙂

Efekt oceńcie sami:

Mogłoby się zatem wydawać, że rodzinne podróżowanie wygląda zawsze tak samo, bez względu na wiek dzieci. No pewnie, że nie! Nie musimy już przystawać na niekończące się godziny przy każdym słupku, na który koniecznie trzeba się wspiąć. Nie omijamy skrzętnie wszystkich zauważonych w oddali huśtawek z obawy przed ugrzęźnięciem przy niej na wieki. Co godzinę nie szukamy dostępnej dla każdego toalety.

Za to dużą frajdę sprawia nam odkrywanie kolejnych escape roomów (ciekawe, jak się to odmienia?). Rozrywka idealna dla rodzin- uczy współpracy, koordynacji działań, nie wybacza kłótni czy obrażania się na siebie. Premiuje różnorodność w myśleniu, kojarzeniu faktów i pokazuje, że im bardziej się od siebie różnimy, tym więcej możemy zdziałać razem, o ile tylko jesteśmy zgrani. Niestety, z trzylatkiem to żadna przygoda, ale dla ekipy młodzież + rodzice wręcz idealna. My, stare dziadki z niedowierzaniem patrzymy, jak szybko i sprawnie pracują młode umysły, ale i nasza spokojna logika czasem się przydaje. tym razem w pokoju „Legenda miecza” pobijamy nasz rekord i wydostajemy się z pokoju dużo przed czasem.

No i ostatnia zmiana w naszym sposobie podróżowania- jedzenie. Całkiem do niedawna nie było mowy o wykupywaniu noclegu ze śniadaniem, bo wiadomo było, iż dzieci muszą zjeść ulubione płatki z mlekiem. Jeśli obiad, to wyłącznie bar mleczny- posiłek trwał maksimum kwadrans i już małe nóżki musiały tuptać gdzieś na im tylko znane szlaki. Dziś czerpiemy przyjemność ze wspólnego wyboru miłej restauracji, gdzie przy ciekawym daniu w końcu mamy dużo czasu na rozmowy o wszystkim i niczym. To oczywiście nieco droższa rozrywka niż chodzenie po murku za rękę z kilkulatkiem, ale- warto! Bo przecież czas tak gna…

góry, Wszystko

Worek Raczański 2019

14 sierpnia 201914 sierpnia 2019 biblioteka1

Skończyło się planowanie wakacji przez rodziców. Każdy, kto dzieli dom z nastolatkami wie doskonale, że to nie wypali. Kiedy zatem wiosną rozpoczynamy debatę „Co robimy w wakacje?”, czas jej trwania (jakieś pięć minut) zaskakuje nas całkowicie. Jadzia proponuje bez chwili zastanowienia: Ja chcę jechać w góry z plecakiem!, innych propozycji brak, a jej wniosek zostaje przyjęty przez aklamację. Jesteśmy trochę w szoku, sądziliśmy, że nadchodzi czas leniwego wylegiwania się na jakiejś chorwackiej plaży, ale widocznie to jeszcze nie ten etap. (Tadzio dopiero później stwierdzi, że zgodził się odruchowo, bez dogłębnego przemyślenia sprawy)

Szukając pomysłu na zeszłoroczną trasę (w rezultacie wygrał wówczas Mały Szlak Beskidzki), zastanawialiśmy się na Workiem Raczańskim w Beskidzie Żywieckim- jednym z nielicznych miejsc, gdzie można spędzić kilka dni bez schodzenia w doliny i spać w namiocie. Postanawiamy więc ów pomysł zrealizować teraz. Wiemy, że świat nastolatków coraz bardziej odrywa się od naszego i tak naprawdę dzieci najchętniej jeździłyby gdzieś z rówieśnikami. Proponujemy, aby wzięli ze sobą kogoś, jeśli chcą. Chcą- i na ten wyjazd nasza rodzina trochę się powiększa:

Dzień pierwszy

PKP za bardzo nie ułatwia – starzy chyba nie jesteśmy, ale pamiętamy jeszcze czasy, gdy do Zwardonia dojeżdżaliśmy bezpośrednio z Gdyni. Tym razem nie ma takiej opcji. Czekamy na przesiadkę w Tychach (wiecie, że to jedno z trzech w Polsce miast, gdzie jeżdżą trolejbusy?- ale ponieważ jesteśmy z Gdyni, ten widok nie robi na nas wrażenia. Bardziej egzotyczne są dla nas tramwaje.) i na szlak w Zwardoniu wychodzimy dopiero w południe. Mamy przed sobą jakieś sześć godzin marszu. Pierwszy dzień jest najcięższy- nie dość, że ciut niedospani po podróży, że jeszcze bez kondycji, to cały czas pod górę- musimy dostać się na grzbiet, aby przez kolejne dni już nim wędrować. Mijamy Dworzec Beskidzki- świetne miejsce dla rozpoczynających wędrówkę. Kiedyś tu nocowaliśmy, ale od ośmiu lat budynek stoi opuszczony czekając na chętnych do prowadzenia schroniska. Póki co, takowych brak… Idziemy, choć nie jest lekko. Pogoda wyjątkowo piękna, ale gorąco. Krople potu płyną pod plecakiem, nogi zmęczone, a tu podejście za podejściem, zdające się nie mieć końca. Jak co roku, nadchodzi kryzys pierwszego dnia- ale wiemy, że to normalne. Nie ma nikogo na szlaku, jesteśmy prawie sam na sam z górami. Cudnie!

Pod wieczór docieramy do schroniska na Wielkiej Raczy. Przeżywamy kulinarne zadziwienie, kiedy zamówione przez nas pierogi z jagodami podane są bez śmietany ani cukru, za to… polane masłem. Chyba to jednak do nas nie przemawia…

Dzień drugi

rozpoczynamy od podziwiania panoramy z platformy widokowej na szczycie. Poprzedniego dnia zmęczenie mocno dawało się we znaki, ale dzisiaj wszyscy spoglądają w dal z zapartym tchem. Wspominamy wczorajszą wędrówkę i palcem rysujemy na horyzoncie dzisiejszą trasę. Choć godzinowo jest podobnie, to poruszamy się już bez większych podejść, niebieskim szlakiem granicznym. Zbyt daleko jednak nie odchodzimy- niemal od razu przyzywają nas piękne pola jagodowo- malinowe. Ciężko nie skorzystać, więc tempo marszu zdecydowanie nie powala. Po południu docieramy do schroniska na Przegibku, gdzie planujemy obiad. Po sytym posiłku już chcemy ruszać dalej, ale nagle pani woła do siedzących obok nas turystów: Kawa mrożona!!! Taka pozycja w górskim menu nawet nie przyszła nam do głowy, ale cóż może być piękniejszego w upalny dzień, po kilku godzinach marszu? Zamawiamy również- i polecamy.

Na Przegibku – tu można zamówić nie tylko smaczny obiad, ale i kawę mrożoną

Mamy zamiar szybko dojść na nocleg pod Rycerzową, ale przy rezerwacie Dziobaki znowu usidlają nas jagodziska. W kilka minut zbieramy pełną menażkę z myślą o jutrzejszym śniadaniu. Rezerwat podobno chroni buczynę i jaworzynę, aczkolwiek ilość leżących wokół ściętych drzew mocno nas zadziwia. Niestety, drzewa pozostawione w poprzek szlaku będą nam towarzyszyć niemal do końca dzisiejszej wędrówki, mocno nas spowalniając.

Widok bacówki pod Rycerzową witamy w końcu entuzjastycznie.

Ostatnie podejście- za tym wzniesieniem już widać bacówkę

Okazuje się, że z powodu trwającej suszy prysznice są nieczynne i w ogóle wodę musimy mocno oszczędzać, ale to nic- raźno zabieramy się do rozstawiania namiotów. Kiedy tylko wyjmujemy tropik, natychmiast obsiadają go niezliczone w swej ilości hurtnice. Jasnozielony kolor tropiku mocno przypada im do gustu i, choć nie gryzą, ich ilość sprawia, że czujemy się nieswojo. Zbijają się w kulki i staczają z dachu namiotu. Wolimy jednak spać bez ich towarzystwa- zwłaszcza tak licznego, więc musimy bardzo uważać przy każdym odpinaniu zamka.

Jak zawsze zdjecia nie oddają rzeczywistości, ale mniej więcej taki mamy cętkowany namiot

Śpimy spokojnie aż/ tylko do wpół do pierwszej, kiedy to budzą nas pierwsze błyski nadchodzącej burzy. Przez kolejne półtorej godziny grzmi, pioruny walą gdzie popadnie, wiatr spłaszcza namioty jak naleśniki, a ściana deszczu bezlitośnie siecze materiał, szukając słabszych szwów. Bez szans na spanie w tym huku, ale wrażenia niesamowite. No i sprawdzian sprzętu- zdany na szóstkę!

Dzień trzeci

planujemy początkowo spędzić na dalszej podróży wzdłuż granicy, jednak rozmowy z turystami spotkanymi w bacówce skłaniają nas do zmiany planów. Podobno szlak niebieski jest tak zawalony drzewami, że po pierwsze trzeba doliczyć ze trzy godziny do planowanego czasu przejścia, a po drugie- marna to przyjemność. Widok zmizerowanych piechurów zdecydowanie to potwierdza. Niechętnie, ale jednak postanawiamy iść za głosem rozsądku i na Krawców Wierch dojść przez doliny. Trudno- czeka nas męczące dla nóg zejście, a później równe mozolne podejście, ale zrekompensujemy to sobie lodami w sklepie w Glince. Pracując nad zmianą planów trasy, pochyleni nad mapą, nie zauważamy wizyty kóz, które po cichutku i ukradkiem zajmują się starannie naszym śniadaniem. Owsianka, zupki chińskie, wczoraj z takim trudem zebrane jagody- wszystko smakuje im wybornie. W ostatniej chwili trochę dało się uratować 🙂

Nie wiadomo- śmiać się, wyrywać, co nasze, a może uciekać?

Mimo to jesteśmy później tak głodni, że przed dojściem do bacówki robimy jeszcze przerwę na zupki- najlepsze, bo gotowane przy samym szlaku. Dobrze, że na Krawców Wierchu nie ma problemów z wodą ani też burzy- spokojnie możemy odespać nieco zarwaną noc.

Dzień czwarty

i już ostatni postanawiamy wykorzystać na całego.

Chociaż więc z mapy wynika jasno, że dzisiaj trasa pod Pilsko zajmie niewiele czasu, wychodzimy na szlak wcześnie. Plecaki już lekkie, większość prowiantu zjedzona, mięśnie wzmocnione, idziemy spokojniutko. Wokół po prostu granatowo- zza jagód wielkich niczym borówki amerykańskie niemal nie widać zieleni liści. Jeden krzaczek to jeden kubek. Ciężko zliczyć, ile robimy takich jagodowych postojów. Powoli dochodzimy do wniosku, że bez względu na to, o której godzinie ruszymy w trasę i ile będzie przed nami kilometrów, to i tak za każdym razem na miejsce noclegu dojdziemy dopiero po siedemnastej. I tak też się dzieje, ale wartością jest wszakże wędrowanie po gorach, nie zaś jak najszybsze dotarcie na nocleg. Na Hali Miziowej jemy najdroższy na tym wyjeździe obiad i rezerwujemy najtańsze miejsce pod namiot.

Po raz kolejny jesteśmy jedynymi namiotowymi turystami i czujemy się troszkę jak dinozaury, gdy przechodzące obok dzieci krzyczą do rodziców: A oni śpią pod namiotem! Na zakończenie wyprawy wędrujemy, po raz pierwszy bez plecaków, na szczyt Pilska, by nasycić się widokiem zachodzącego słońca. Na górze spotykamy kilkunastu takich samych zapaleńców- więcej, niż od pierwszego dnia wycieczki. Nigdzie nam się nie spieszy, oglądamy na niebie wieczorny spektakl słońca i księżyca, robimy sesję zdjęciową we wszystkich możliwych konfiguracjach. Do śpiworów wsuwamy się już całkiem po ciemku.

Cała rodzina- choć mama trochę się chowa

Dzień piąty

to powrót do cywilizacji. Po śniadaniu schodzimy do Korbielowa mijając po drodze dziesiątki turystów wytrwale wspinających się na Pilsko. O ile wielodniowe wycieczki z nocowaniem w górach odchodzą do lamusa, to kilkugodzinne wypady z doliny na pobliski szczyt nadal cieszą się popularnością.

Na potokiem- miło się siedzi, ale gdy trzeba przejść wąską kładką, z plecakiem i bez barierki, wcale nie jest tak łatwo

Jeszcze tylko ostatnia fotografia przy urokliwym przejściu nad rzeką i- stajemy na przystanku PKS, skąd mamy zamiar załapać się na jakiś autobus do Żywca. Niestety, choć na wywieszonych w schronisku rozkładach jazdy PKS odjeżdża w zasadzie co chwilę, rzeczywistość nie wygląda już tak różowo. Kierowcy busów korzystają z tego, polecając swoje usługi strudzonym wędrowcom- wystarczy zadzwonić i zamówić. Tak też czynimy i po godzinie wsiadamy w Żywcu do pociągu. Choć temperatura specjalnie się nie zmienia, bardzo wyraźnie czujemy skwar miasta- słoneczny żar zwielokrotniony odbijaniem go przez mury domów i ulice prawie nie pozwala oddychać. Jak miło było na górskich szlakach, w cieniu drzew…. Do zobaczenia za rok! Wracamy do Gdyni, naładowani dobrą energią, spokojem, zrelaksowani i z nowymi siłami do wędrówki przez życie.

miasta, parki rozrywki i inne ciekawe miejsca, Wszystko

Żywe Muzeum Ceramiki w Bolesławcu

1 sierpnia 2019 biblioteka1

Dziesiątki razy przejeżdżaliśmy koło Bolesławca. Tablice doń kierujące mijaliśmy jednak nie skręcając, bo:

a) jest już wieczór, a my po całym dniu w samochodzie właśnie dojeżdżamy w góry

b) jest wczesny ranek, a przed nami cały dzień w samochodzie w drodze powrotnej z gór do domu

W tym roku ma być podobnie, ale mama się upiera i rezerwuje zwiedzanie manufaktury lekceważąc wszystkie głosy zdrowego rozsądku.

Wchodzimy do muzeum przez sklep z ceramiką, który od razu wprowadza nas w odpowiedni klimat. Dziesiątki wzorów i nieskończenie wiele kształtów cieszy oko i chciałoby się wykupić pół sklepu. My mamy wystarczająco duże zasoby porcelany z naszej kaszubskiej Lubiany, ale dajemy się skusić na ceramiczne spinki do włosów oraz kolczyki.

O 11ej przychodzi po nas pani oprowadzająca i ruszamy oglądać kolejne fazy produkcji. Podglądamy pracę pana formującego dzbanuszki z surowej gliny, przechodzimy obok punktu doklejania uszek (doklejania, choć bez kleju), później punkt polerowania i sprawdzania. Tosia z upodobaniem łamie nieudane talerzyki, które czekają na ponowne zmielenie i uformowanie.

Zwiedzanie jest ciekawe, kiedy można zajrzeć w każdy kąt

Po pierwszym wypaleniu powstaje biskwit i wraz z nim przechodzimy do pracowni zdobniczej. Jest niedziela, więc i ruch niewielki, ale dzięki temu na spokojnie przyglądamy się pracującej pani. Wydaje się, że z ogromną łatwością dotyka wielkiej dyni małym stempelkiem z gąbeczki, w ciągu zaledwie chwili uzyskując równiuteńki wzór. Wydaje się banalnie łatwe! Teraz jeszcze tylko szkliwienie, kolejne wypalanie i… gotowe. My przechodzimy przez ten proces w pół godzinki, w praktyce każdy przedmiot powstaje w ciągu dwóch dni.

Ozdobienie jednej takiej dyni zajmuje około godziny

Charakterystyczny kobalt przed wypaleniem ma taką oto, jasnofioletową barwę

Po zadaniu tysiąca dodatkowych pytań wychodzimy z zakładu produkcyjnego, by teraz samemu przekonać się, jakie to proste zadanie, wykonać samemu takie dzieło sztuki. Przed nami filiżanki, stempelki, pędzle i farby, które wraz z nieograniczonymi zasobami kreatywności mają zaowocować dziełem sztuki. Cóż. Po jakiś dziesięciu minutach załamana Jadzia zanosi się płaczem nad rozmazanymi na filiżance literami. To nie komputer- nie ma przycisku „cofnij” ani „delete”…. Dobrze, że pani prowadząca warsztaty ratuje cacko Jadzi i może zacząć jeszcze raz- tym razem nad wyraz uważnie, każdy ruch próbując najpierw „na brudno”. To, co w manufakturze wydawało się proste i nieskomplikowane, teraz ukazuje swoje prawdziwe oblicze. Każdy ruch wymaga skupienia, wytrwałości precyzji, delikatności i zdecydowania zarazem. Jednym słowem, wszystkiego tego, czego dzisiejszym smartfonowym nastolatkom brakuje 🙂

Pełne skupienie, nawet na kłótnie nie można sobie pozwolić

Przed rozpoczęciem pracy wydaje nam się, że pół godzinki nam wystarczy. Jesteśmy w błędzie- trzeba liczyć co najmniej godzinę… dobrze, że nikt tu nie pogania i każdy może pracować w swoim tempie. Tylko droga do domu jakoś nie chce się skrócić, więc wyjeżdżając z Bolesławca o 13ej wiemy już, że dojedziemy do Gdyni bardzo późnym wieczorem. Coś za coś- w tym wypadku na pewno nie żałujemy przeznaczonego na zwiedzanie czasu.

A w czwartek rankiem kurier puka do drzwi naszego domu przywożąc gotowe, błyszczące, samodzielnie wykonane cuda:

miasta, Wszystko

„Kto ukradł zamek?”, czyli rodzinne zwiedzanie Zamku Czocha

29 lipca 2019 biblioteka1

Przez cały lipcowy tydzień jeździmy rowerami po single trackach w okolicach Świeradowa Zdroju – i co wieczór przechodzimy obok plakatu promującego zwiedzanie położonego niedaleko Zamku Czocha. Zwiedzanie zwykłe, nocne- jakie kto sobie życzy. Skuszeni ofertą, wybieramy zwiedzanie dla rodzin o intrygującej nazwie „Kto ukradł zamek?”.

Parkingów pod zamkiem jest kilka, a wszystkie darmowe- to dobry znak! Kupujemy bilety i… utykamy w dzikim tłumie. Okazuje się, że owszem, limit zwiedzających w tej formie jest, ale według pani w kasie wynosi… 110 osób. Kiedy o 19.30 pojawia się książę Kasper von Nostitz, właściciel zamku przybyły z XV wieku, musi się mocno nakrzyczeć, aby ludzie w ogóle go zauważyli. Książę nie zauważa, że pomylił czasy, znalazł się w XX wieku i stanowczo żąda kolacji. Przewodnicy częstują go batonikami i colą, które jednak nie zyskują uznania, a książę postanawia wrócić do swego zamku. Stojąc w czwartym rzędzie nie sposób usłyszeć, dlaczego, ale zamek jest oblegany. Rzucamy się zatem wszyscy na zamkowy most przyglądając się atakowi (lub też odsieczy) – jest głośno, strzelanina jak należy, dym i huk- w środku panoszą się wrogowie. Nic to- dzieci dostają taran i szturmem odbijają zamek.

Nasza Tosia jako trzecie dziecko w rodzinie musi umieć się przepychać i jakoś udaje jej się zająć dobre miejsce- ale sam szturm może obejrzeć tylko pierwszych piętnaście osób

Oglądamy atak na zamek. Na tym moście można usłyszeć jęk żałobników- ale doczytaliśmy to dopiero po powrocie

Dobry początek, ale na tym się niestety kończy. Podzieleni na dwie grupy (według nas nadal zbyt liczne) zwiedzamy zamkowe komnaty. Naszym zadaniem jest łapanie pasibrzuchów- zakapturzonych postaci złodziejaszków. (co mają wspólnego z księciem- nie wiemy do dziś). Małe dzieci się boją, nastolatki już w takie zabawy nie wchodzą, zainteresowane pozostają więc tylko te w wieku wczesnoszkolnym. Odnajdujemy kolejne tajemne przejścia (to chyba najbardziej charakterystyczne i rozpoznawalne miejsca w zamku), ale o dziwo o mijanych komnatach nie dowiadujemy się niczego. Powoli zaczynamy mieć wrażenie, że nasza podróż to sceny z dzisiejszych gier komputerowych- coś musi się ruszać (wyskakujące zza drzwi pasibrzuchy), musi być głośno i musimy dotrzeć do celu.

Posłusznie idziemy za księciem na zamek – jeszcze wtedy wydaje nam się, że wiemy, po co

Po godzinie wracamy do punktu wyjścia i spotykamy się z drugą połową zwiedzających. Z balkonu sali balowej oglądamy, jak książę miota się tu i tam próbując złapać pasibrzuchy. Te biegają równie chaotycznie jak ona, ale i tak udaje im się ukraść wszystkie leżące na stole warzywa. Prawdopodobnie to było ich celem gry, bo książę stwierdza, że oto musi wracać do własnych czasów i żegna nas serdecznie. Na tytułowe pytanie: Kto ukradł zamek? nie poznajemy odpowiedzi, ale zostajemy zaproszeni na poczęstunek. Zamkowi kucharze nie wyliczyli, ile dobra potrzeba dla kilkudziesięciu osób, więc na chleb ze smalcem załapuje się tylko pierwsza dwudziestka. Reszta może otrzymać suchą pajdę.

Troszeczkę tu ciasnawo… może przewodnik nic nie opowiada, bo i tak mało kto go usłyszy?

Zapada zmrok, opuszczamy zamek i zastanawiamy się, czy żałować, że nie przyszliśmy na nocne zwiedzanie, czy też jest ono równie przereklamowane.

Niegrzeczne dzieci można zamknąć w klatce

Podsumowując:

jest pomysł na rodzinne zwiedzanie, stroniące od nudnych wywodów i dziesiątków dat, szkoda tylko, że ktoś nie zauważył, że pomiędzy natłokiem informacji a ich brakiem jest jeszcze spora przestrzeń do skrótowego, acz ciekawego przedstawienia historii zamku. Jednym słowem: pomysł wymaga dużego dopracowania
setka osób biorąca naraz udział w zwiedzaniu to niewypał. Dzieci, które niekoniecznie przepychają się do przodu, najprawdopodobniej po prostu nic nie zobaczą. Lepiej dla zamku zarobić ciut mniej, ale tak, by zwiedzający byli zachwyceni- tutaj tego dążenia nie widać
choć zwiedzanie skierowane jest do rodzin, żadnych zniżek nie ma. Za cztery osoby płacimy więc 140 zł- dużo więcej niż za „zwykłe zwiedzanie” zamku dodatkowo z multmedialną salą tortur i gabinetu osobliwości, bo tam już ulgi obowiązują (dlaczego?- cały czas nas to nurtuje)
choć Zamek Czocha jest jednym z najbardziej obrośniętych w legendy, to przewodnik wspomina tylko o jednej – dopiero po powrocie czytamy pozostałe, choć czytane z monitora komputera nie mają już takiego uroku
sam zamek jest piękny i na pewno warto go zobaczyć! Czy w tej formie?- tę decyzję każdy niechaj podejmie sam

parki rozrywki i inne ciekawe miejsca, Wszystko, zagranicznie

Majówka na zachodzie

13 Maj 201914 Maj 2019 biblioteka1

Długi weekend majowy. Przedsmak wakacji. Kilka wiosennych dni na złapanie głębszego oddechu. W końcu można ruszyć gdzieś nieco dalej od domu nie na wariackich papierach. W ogóle wolałabym, zamiast dwumiesięcznych wakacji, system wolnego tygodnia raz na sześć tygodni, ale póki co, korzystamy z tego, co mamy.

Tym razem łączymy dwa miłe miejsca tuż za naszą zachodnia granicą…

Kulturinsel Einsiedel – byliśmy tu już dwa lata temu (https://wnogi.home.blog/2017/06/02/kulturinsel-einsiedel-domki-na-drzewach-i-park-przygody/ ), ale chętnie wracamy. Tym razem nocujemy w domku Thora Alfonsa- dokera, w którego mieszkaniu czujemy się… jak na statku. Już samo spanie w domku, w którym nie ma chyba ani jednego kata prostego, ani jednego równego okna, kąpie się w drewnianej balii, a do łóżka wchodzi się po drabinie, jest przygodą samą w sobie!

Poza tym (no i niesamowitym śniadaniu), spędzamy kilka godzin na poznawaniu zakamarków parku. Najbardziej inspirują nas:

ogromna huśtawka, bez żadnych ograniczników. Można się na niej rozbujać do wysokości kilku metrów. Na żadnym placu zabaw nie widzieliśmy takiej.

* wieloosobowe bujaki. Cztery, pięć, sześć osób bujających się naraz? – nie ma problemu. Można się maksymalnie przytulać, ślizgać, przetaczać i spychać. Normalnie rodzicielstwo bliskości nie tylko dla niemowląt.

chociaż huśtawki są wielkie, rozbujać je może bez problemu jedna osoba

podziemne tunele i przejścia. Ze względu na całkowitą ciemność tam panującą marnie z fotografiami, ale użycie betonowych rur, łańcuchów, kilkumetrowych studni do budowy krainy zabaw dla dzieci fascynuje nas cały czas. Kto za mały, kto się boi- zostaje na zewnątrz. Znane nam place zabaw są do bólu bezpieczne, plastikowo-piankowe, dla maluszków atrakcyjne, ale młodzież nie ma tam czego szukać. Tu spotykamy całe grupy nastolatków, z czołówkami na głowach, bawiących się, ile wlezie.

Co tam na dole? Nie wiadomo- ciemno całkowicie, w dodatku nie wiadomo, dokąd ten tunel prowadzi

dorośli, niestety, wszędzie tu muszą się czołgać

druciane tunele wysoko w koronach drzew, mostki miedzy drzewami, wysokie drabiny bez poręczy. U nas place zabaw ograniczają się maksymalnie do dwóch metrów wysokości. Tutaj- na tym poziomie dopiero zaczyna się zabawa!

Masz lęk wysokości? To lepiej tu nie wchodź…

Wejścia do kolejnych domków znajdują się w najmniej spodziewanych miejscach

Mimo że niedużo zmieniło się tu od naszego poprzedniego pobytu, bawimy się świetnie. To nie jest miejsce, gdzie rodzice odpoczywają, a dzieci grzecznie bawią się nie przeszkadzając dorosłym (choć pewnie i w takiej konfiguracji można się odnaleźć). Tu wyciąga się z zamknięcia swoje wewnętrzne dziecko i bez kompleksów i zahamowań szale wspólnie. Zacieśniając więzy.

Wybawieni maksymalnie odwiedzamy drugą atrakcję turystyczną, położoną całkiem niedaleko- Tropikalną Wyspę. Od dobrych kilku lat się tam wybieraliśmy, ale zawsze było za daleko i za drogo. W końcu, w ostatniej chwili (Tadzio w listopadzie skończy 15 lat i według cennika stanie się dorosły) udaje się i oto jesteśmy.

Na temat samego aqaparku nie ma co się rozpisywać, bo wszystkie informacje można znaleźć bez trudu. Loty balonem sobie odpuszczamy, nie korzystamy również z gry w mini golfa ani nie przesiadujemy godzinami w kafejkach. Za to niemal cały czas spędzamy w wodzie:

ze zjeżdżalni urzeka nas najbardziej ta z pontonami- szybka, ale bez przesady. Co ważne, na dole każdy grzecznie oddaje kolejnej osobie trzymany przez siebie ponton. Przy najmniejszym problemie podchodzi ratownik i z iście niemiecką precyzją ustawia wszystkich równiusieńko.

większość czasu spędzamy na dworze- niewielka zjeżdżalnia, z której zjeżdżać można na milion sposobów i rewelacyjna dzika rzeka trzymają nas dobre trzy godziny. I właściwie chętnie posiedzielibyśmy dłużej.

Wszyscy z uwagą obserwują, czy tym razem mamie uda się zjechać z wodospadu kończącego dziką rzekę w jakiejś normalnej pozycji. Nic z tego.

główny basen najprzyjemniejszy jest późnym wieczorem, przepięknie podświetlony oraz do południa, kiedy jest jeszcze mało osób, a dużo miejsca. Koło szesnastej nawet nie patrzcie w tamtą stronę.

Wszyscy mamy skojarzenie z filmem „Truman show”. Podpływamy do końca świata, ale wyjścia za kulisy nie ma.

Gdy robi się tłoczno, ruszamy do strefy saun, gdzie jest dużo zaciszniej. Dla dzieci jest to pierwsza wizyta. Najpierw trochę wstydu i niepewności, ale po pobycie w kilku rodzajach każdy ma swoją ulubioną. Dziewczyny najbardziej pokochały balię z lodowatą wodą 🙂

Śpimy na miejscu obawiając się trochę zaduchu i hałasu. Jednego i drugiego nie doświadczamy w ogóle. Pewnie w namiotach są to problemy, ale w pokojach- rewelacja. Śniadanie do tanich nie należy, ale tak wielkiego wyboru pysznych dań chyba jeszcze nigdy nie widzieliśmy. Starcza do kolacji 🙂

Podobno kończy się budowa Park of Poland- wtedy będzie bliżej. A może i nawet taniej?…

miasta, Wszystko

Poznań

18 marca 201919 marca 2019 biblioteka1

Wcale nie planowaliśmy tego wyjazdu. Naprawdę. Po prostu na początku (zeszłego, dodajmy!) roku podczas Wielkiej Rodzinnej Narady, na wielkiej planszy zapisywaliśmy postanowienia/ wyzwania/ marzenia na najbliższe dwanaście miesięcy. Jednym z nich było rodzinne wyjście na operetkę. Taki „kulturalny wieczór” – kiedy można elegancko się ubrać i poobcować z wyższą kulturą. Żaden problem, stwierdziliśmy i jakoś jesienią zaczęliśmy rozglądać się za kupnem biletów. I oto – niespodzianka! Po pierwsze operetki grają tylko w kilku miejscach w Polsce, po drugie – zakup biletów graniczy z cudem. Ot, choćby w bydgoskiej Operze Novej pani ze stoickim spokojem poinformowała nas, że bilety zostają wyprzedane zwykle w pierwszym dniu sprzedaży…. Tak więc po analizie porównawczej repertuaru wszystkich oper w naszym kraju udało nam się kupić bilety do Teatru Wielkiego w Poznaniu na … siedem miesięcy przed spektaklem. Super.

Któż jednak jechałby 360 kilometrów na przedstawienie, by następnie kolejne tyle wracać do domu? Skoro już jedziemy, to tak na dwa dni chociaż… I tak oto po cichutku zrodził się pomysł na Poznański Weekend.

nasze najmłodsze dziecko i najstarsza w Polsce katedra

Połączenia kolejowe Trójmiasta z Poznaniem są bardzo przyjazne – po pracy i szkole wsiadamy w pociąg, by po czterech godzinach znaleźć się w stolicy Wielkopolski. Po dziesiątej leżymy już w łóżkach w hostelu tuż obok Okrąglaka, pięć minut spacerkiem od Opery.

Jest sobota- jest Parkrun! – to hasło towarzyszy nam już od dłuższego czasu. Zaczynamy więc dzień od aktywności na Cytadeli – największym parku miasta. To, po Olsztynie, drugi przystanek na trasie parkrunowej wycieczki po Polsce. W Olsztynie biega ze dwadzieścia osób, tutaj- dwieście. Różnica w rozmachu widoczna, ale atmosfera tak samo serdeczna w obydwu miejscach.

Wybiegani, zatrzymujemy się na drugim śniadaniu. Staramy się, aby wyjazdy były maksymalnym wypoczynkiem dla wszystkich – nie ma więc mowy o gotowaniu. Tuż obok hostelu natykamy się na restaurację Pan Kejk, więc po raz pierwszy w życiu decydujemy się na te grube naleśniki, pełne kalorii. Wszyscy są zachwyceni, z wyjątkiem Tosi, gdyż najstarsi górale nie pamiętają, aby była ona z czegoś zadowolona w stu procentach. Tym razem twierdzi, ze biała czekolada jest sprytnie zamaskowanym budyniem. A ona budyniu nie cierpi.

Kolejny przystanek jest również natury kulinarnej – tuż po obowiązkowym pokazie trykających się koziołków ruszamy do Rogalowego Muzeum Poznania. Mamy za sobą toruńskie pierniki i krakowskie obwarzanki – myliłby się jednak, kto twierdziłby, ze to podobne miejsca. Tym razem bierzemy udział w prawdziwym show – pokaz przygotowania ciasta prowadzi młody człowiek, tryskający energia i humorem, strojący żarty (również, albo przede wszystkim z uczestników zwiedzania). Włączamy się aktywnie w proces powstawania rogali – wyrabiamy ciasto (Jadzia i Tosia), „ubijamy je” (Tadzio), nadziewamy (mama i babcia) oraz zawijamy (tata). W końcu możemy cieszyć się smakiem poznańskich specjałów. No i przy okazji poznajemy z milion słów w gwarze poznańskiej!

… „a teraz wyobraź sobie kogoś, kogo nie lubisz i możesz się wyżyć”…

Powoli spacerujemy w kierunku Ostrowa Tumskiego, po drodze zahaczając o jeden z najbardziej znanych murali w kraju. Długaśna nazwa „Opowieść śródecka z trębaczem na dachu i kotem w tle” kryje pod sobą fenomenalny wizerunek kamienicy namalowanej na bocznej ścianie budynku. Dłuższy czas wpatrujemy się próbując zdecydować, które okna są namalowane, a które – rzeczywiste. Warto zobaczyć!

Po południu docieramy do powstałej przed pięciu laty Bramy Poznania. To multimedialna ekspozycja ukazująca dzieje wyspy katedralnej, Poznania oraz początki Państwa Polskiego. Dziewczyny absolutnie nie są wielbicielkami historii (to nader delikatne określenie ich stosunku do takiego przedmiotu w szkole), ale tutaj nie da się nudzić. Na wejściu każdy dostaje audioprzewodnik w wersji dla dzieci lub dorosłych i we własnym tempie i kolejności zwiedza kolejne sale. Można oglądać filmy, słuchać opowieści, wejść do Złotej Kaplicy, zajrzeć do wnętrza średniowiecznego grodu (dosłownie!), spotkać Bolesława Chrobrego… Choć zwiedzanie zajmuje nam bite dwie godziny- nie sposób się znudzić. Coś dla siebie znajdują zarówno rodzice, jak i dzieci w każdym wieku (nasze nastolatki, oczywiście, najlepiej bawiły się w salach dla maluszków). Wejście dla dużych rodzin śmiesznie tanie – po 5 złotych od osoby.

wyścigi: najszybciej będzie pieszy, jeździec na koniu czy rybak na Warcie ?

nadepnij, a zobaczysz, jak zmieniało się miasto

Sobotę kończymy wyczekiwaną od ponad pół roku wizytą w Operze. Stuletni budynek robi wrażenie. Utrzymany w barwach złotej i czerwonej po prostu zmusza do wejścia na wyższy stopień elegancji. Sala wypełniona po brzegi i trzy bite godziny w towarzystwie pana Straussa, tego w naszym Trójmieście nie doświadczymy.

Niedzielę przeznaczamy na zwiedzanie miasta. Tajemnice okolic rynku odsłania nam autorka przewodnika „Cztery żywioły i dwa koziołki” . Pchając lub ciągnąc wózek z rekwizytami uatrakcyjniającymi spotkanie z historią wędrujemy Starym Miastem. Jeśli lubicie zwiedzać z kimś (my bardzo!), to polecamy http://poznandladzieci.pl/

wózek był niekwestionowaną atrakcją zwiedzania 🙂

cztery żywioły i kruk wprost z legendy o hejnale

No i koniec spotkania ze stolicą Wielkopolski. Miasto rozwija się turystycznie w błyskawicznym tempie (od naszego ostatniego pobytu pojawiły się trzy zupełnie nowe miejsca, które wypełniły nam weekend), więc nie wątpimy, że za kilka lat możemy śmiało przyjechać znowu i zobaczyć coś zupełnie nowego.

A spaliśmy tu: https://www.art-hostel.com.pl/

miasta, parki rozrywki i inne ciekawe miejsca, Wszystko

Blubry 6D, czyli magiczna przygoda z poznańskimi legendami

13 marca 2019 biblioteka1

Właściwie to sądziliśmy, że w kwestii zwiedzania nic nas już nie zaskoczy. Muzea są coraz bardziej interaktywne, coraz ciekawsze, intrygujące. Dopracowują szczegóły, wprowadzają modyfikacje, ale generalnie opierają się na znanych już zasadach.

A tu niespodzianka- w Poznaniu odkrywamy miejsce niepodobne do innych!

Blubry 6D, tuż obok rynku, wymykają się jednoznacznej klasyfikacji- to nie muzeum, nie wystawa, ale też i nie pokaz…. a może wszystko to naraz?

Zaczynamy od założenia spec-okularów i od razu zapadamy się w wielobarwny świat kolorów, który faluje, mieni się i rozmywa- na początku ciężko poznać, co jest płaskie, co wypukłe, co się rusza, a co jest tylko namalowane. Dopiero po chwili przyzwyczajamy się do dziwnego uczucia- i wówczas magiczna kapsuła czasu zabiera nas w dawne czasy, gdzie spotykamy mistrza Bartłomieja i kuchcika, dzięki którym każdego dnia na poznańskim ratuszu trykają się koziołki.

Szukając ukrytych drzwi i przechodząc przez kolejne pomieszczenia natykamy się na króla kruków oraz Bolka grającego poznański hejnał.

W końcu, po odnalezieniu magicznego hasła i rozwiązaniu tajemnego szyfru przechodzimy do krainy Starego Marycha, czyli poznajemy urywki gwary poznańskiej. Znaczenia niektórych słów możemy domyślić się bez problemu, ale z niektórymi nie umiemy sobie poradzić.

Przy wejściu dostaliśmy radę, aby się nie spieszyć i tak właśnie robimy-wydostajemy się na zewnątrz dokładnie po czterdziestu minutach zabawy.

Niby nic wielkiego- w końcu cały seans to ledwie dwie legendy i kilkanaście gwarowych słów. A jednak to magiczna podróż w krainę baśni, spektakl trójwymiarowych wrażeń, zabawa perspektywą, feeria barw. Cieszymy oczy drobnymi elementami- błyszczącą pajęczyną z pająkiem, chrapiącym krasnalem, prawdziwą fontanną czy iluzją wody pod stopami. Naprawdę malutkie dzieci mogą się przestraszyć, ale poza tym każdy- od przedszkolaka do staruszka odnajdzie tu coś dla siebie.

Jeśli ciąży wam szarość codzienności wokół, smętek i ponuractwo- tu można odbyć małą terapię kolorami – polecamy!

Tu dowiecie się konkretów: https://blubry6d.pl/

miasta, Wszystko

Jeden dzień w Olsztynie

13 stycznia 201930 czerwca 2019 biblioteka1

Dokładnie rok temu odkryliśmy Parkrun. Cotygodniowe, darmowe biegi na 5 kilometrów, odbywające się co sobotę w wielu miastach Polski i Europy. Poszliśmy w Gdyni na jeden, drugi, trzeci i… wciągnęło nas. Tyle, że jeśli zaczynamy sobotę od biegów, to potem nie bardzo jest jak wcisnąć jakąś wycieczkę – i w ten sposób narodził się i narastał konflikt pomiędzy sportem a turystyką. Rozwiązaniem byłoby wydłużenie weekendów, ale to mało realny plan, więc myśleliśmy nad czymś na miarę naszych możliwości.

I oto znaleźliśmy wyjście z sytuacji i wymyśliliśmy wyzwanie na ten rok: przebiec Parkrun w 10 różnych lokalizacjach. W ten chytry sposób połączyliśmy jedno i drugie i teraz mamy sportowo-turystyczną mieszankę wybuchową. Jest na to nawet oficjalna nazwa; Turystyka Parkrunowa.

Styczeń zaczynamy od pierwszej lokalizacji: od Olsztyna. Dlaczego akurat tu? To kolejny aspekt- szukaliśmy dodatkowo miejsca, w którym mieściłby się teatr. Zadanie, wydawałoby się, banalne, ale niejakim utrudnieniem okazał się element dodatkowy: teatr ten powinien grać w sobotę przedstawienie, na które dałoby się dostać bilety. Co ja piszę, dostać- kupić byśmy chcieli, cena nie gra roli… ale wiedzcie, ze wszystkie wypowiedzi o upadku kultury i „schamieniu” społeczeństwa wyssane są z palca! Na trzy tygodnie przed terminem nie ma już biletów na spektakle. Czasem jedno czy dwa miejsca ostały się przed atakiem żądnej kultury ludzkości, oczywiście pojedynczo rozsiane po sali. Jedynie w Olsztynie znaleźliśmy , co prawda w przedostatnim rzędzie , ale za to koło siebie, bilety.

Ale do rzeczy. Piątek wieczór, dojeżdżamy. Zamówiliśmy nocleg w hostelu Wysoka Brama, ale mamy raczej na myśli doklejony do niej niewielki i raczej obskurny budyneczek. Tymczasem okazuje się, że pokoje większe niż dwójki są usytuowane właśnie w wieży! Pniemy się wąskimi, kręconymi schodkami i wchodzimy do obszernej salki z cudnymi wnękami okiennymi. Całkiem nieplanowanie mieszkamy w średniowiecznej baszcie 🙂 Jeśli nie martwią Was wycieczki do oddalonej o dwa piętra łazienki- to polecamy to miejsce!

Rankiem zbieramy się i truchtamy do Parku Centralnego. Nazwa trochę szumna, ale to naprawdę ładne miejsce- z ławeczkami, wiatami, fontanną i placem zabaw. Z daleka widzimy roześmianą ekipę, rozgrzewającą się i od razu zagadującą do nas. Ta atmosfera to właśnie wyróżnik Parkruna- każdy jest tu mile widziany i serdecznie witany. IMG_9412_cr

Biegniemy trzy okrążenia wokół parku- każdy na miarę swoich możliwości. Mama szybko, bo chce pobić rekord kategorii wiekowej (cel zrealizowany), tata wolniej, bo z Tosią (punkt za odpowiedzialność rodzicielską, choć tak naprawdę lubi słyszeć słowa zachwytu nad naszą małą biegaczką), Tadzio zaś bardzo dokładnie (prędkość nie ma tu znaczenia, i tak nikt z uczestników nie będzie ostatni).

Bierzemy szybki prysznic w hostelu, zjadamy drugie śniadanie i na 13tą meldujemy się w planetarium. Wybór seansów jest spory, po sześć dziennie, a każdy oznaczony wiekiem, od którego jest rekomendowany. Wybieramy projekcję na temat Karola Darwina i jego teorii ewolucji i… jesteśmy na sali prawie sami. Prócz nas jest tylko jedna para, a nastawialiśmy się na tłumy szturmujące kasę, do jakich jesteśmy przyzwyczajeni po wizytach w Toruniu. Naładowani wiedza na temat doboru naturalnego chcemy zaraz wychodzić, ale w „kąciku dziecięcym” zachwyca nas zabawa w fermę- dziesiątki gumowych zwierzaków o sympatycznym wyglądzie są chyba przeznaczone dla przedszkolaków, ale okazuje się, ze bycie nastolatkiem wcale nie przeszkadza w zabawie. Po pół godzinie wyciągamy dzieci siłą 🙂

IMG_9438_cr

Czeka na nas kolejny przystanek- Muzeum Nowoczesności. Otwarte zaledwie kilka lat temu, cały czas to nowe miejsce na turystycznej mapie miasta. Polecane tak dla dorosłych (Bartek utknął przy trzecim eksponacie i uważnie go studiował przez pierwsze półtorej godziny zwiedzania, a potem już wychodziliśmy), jak i dla dzieci (te otrzymują wierszowany plan zwiedzania w formie tak modnego dziś questu i przechodzą przez wystawę szukając rozwiązań rozlicznych zagadek). Teraz jeszcze darmowe, od wiosny mają pojawić się bilety, ale z pewnością warte obejrzenia i zastanowienia, jak jeszcze bardzo niedawno wyglądał nasz codzienny świat. Wynalazki dziś będące codziennością, jutro pewnie przestaną istnieć, zastąpione przez kolejne nowości, o których dziś jeszcze nam się nie śni….

Jeszcze tylko wieczorny spacer po uliczkach miasta- rozświetlonych świątecznymi iluminacjami, tętniących życiem, rozmowami, błyskiem fleszy aparatów wokół.

I na zupełny już deser: Teatr im. Jaracza. Jak trudno pójść z nastolatkami do teatru wiedza tylko rodzice tychże. Sceny kierują całkiem szeroką ofertę do dzieci (nawet w Olsztynie świetnie się bawiliśmy kilka lat temu w Teatrze Lalek), można tez znaleźć sporo dobrych spektakli dla dorosłych. Ale nastolatki, zbyt duże na bajki i zbyt dziecinne na poważne teksty – to wyzwanie. Tutaj udaje nam się znaleźć komedię Raya Cooney’a „Wszystko w rodzinie”, co okazuje się strzałem w dziesiątkę. Trzynastoletni Tadzio przez półtorej godziny zaśmiewa się do łez wraz zresztą widowni. Katowany w szkole „Zemstą” nareszcie dowiaduje się w praktyce, co to jest komedia.

I cóż- o 22ej wsiadamy w samochód kończąc projekt o nazwie „Dzień olsztyński”. Kolejne lokalizacje Parkruna czekają na swoją kolej!

miasta, Wszystko

Kraków trochę inaczej

25 listopada 201830 czerwca 2019 biblioteka1

W trakcie naszego rodzinnego przejścia Małego Szlaku Beskidzkiego jednego dnia bawiliśmy się w: Marzę o… Obawiam się… Zasada jest prosta- trzeba po prostu dokończyć to zdanie.

Dzień był długi, więc i marzeń zostało wypowiedzianych co niemiara. Jedno z Jadzi pragnień: Napić się piwa kremowego.

Takie piwo można kupić- bagatela- 600 kilometrów od naszego domu. W krakowskim Dziórawym Kotle. Ale szalone akcje uwielbiamy!

Jest druga połowa wakacji. Tata już bez szans na urlop, ale reszta rodziny wciąż jeszcze ma wolne. Wsiadamy w popołudniowy pociąg i wieczorem jesteśmy w grodzie Kraka. Tym razem nawet nie spoglądamy w stronę Wawelu czy muzeów- poznajemy miasto z innej strony.

W oczekiwaniu na wizytę w magicznej kawiarni najpierw coś do jedzenia. Skoro Kraków, to oczywiście obwarzanki. Niedawno powstałe miejsce kusi intrygującą nazwą: Żywe Muzeum Obwarzanka. Byliśmy już w Żywym Muzeum Piernika, więc spodziewamy się czegoś podobnego. I nie jesteśmy zawiedzeni.

Najpierw krotka historia krakowskiej specjalności- skąd się wzięła nazwa, kiedy po raz pierwszy się nim zajadano i, oczywiście, z czego się go wyrabia. Do tego konkurs dla młodszych zwiedzających, by nie było nudno. Pytania dopasowane do wieku, więc wszyscy się cieszą, ze umieją już coś nowego, a i dla każdego znalazły się pamiątkowe nagrody. I druga część- praktyczna- robimy własne obwarzanki. Jednym idzie lepiej, drugim gorzej, ale w końcu wszyscy dają radę ulepić swoje drugie śniadanie. Uwaga dla współczesnych nastolatków: tu od razu widać, komu palce służą wyłącznie do głaskania smartfona 🙂

W końcu wychodzimy- każdy z prawdziwym obwarzankiem (teraz wiemy nawet, jak odróżnić taki prawdziwy, ręcznie robiony, od podrabianego, z maszyny). Super zabawa i nauka- a już w marcu czeka na nas muzeum poznańskich rogali! Może znacie jeszcze inne temu podobne miejsca, do których warto zajrzeć?

I w końcu docieramy do pretekstu do naszej wycieczki – do Dziórawego Kotła. Magiczna kawiarnia, usytuowana w podziemiach przy ulicy Grodzkiej kusi wszystkich wielbicieli Harrego Pottera. U nas w rodzinie mamy dwie takie sztuki, więc spędzamy tam całe popołudnie. Szukamy odpowiedniego stolika (przez chwile mam nawet wrażenie, że to najważniejsza chwila tutaj, a wybór stanowi o być albo nie być), zaglądamy do Jęczącej Marty, z daleka obchodzimy Dementora, przyglądamy się wszystkim pojawiającym się zjawom oraz oczywiście pijemy. Nie tylko piwo kremowe (które oczywiście nie jest napojem alkoholowym, tylko mlecznym)- symbol tego miejsca, ale też inne eliksiry, których nazw nie będziemy zdradzać, aby nie psuć zabawy tym, którzy tu nie byli, a się wybierają. Świetne miejsce z klimatem, w sam raz na duuuży podwieczorek!

Plan mamy zrealizowany, ale że tłuc się sześć godzin tylko po piwo kremowe to pomysł mało opłacalny, kolejny dzień spędzamy w Energylandii, czego opisywać chyba już dziś nikomu nie trzeba. Aczkolwiek gdyby ktoś pytał o wrażenia, to tak, chętnie przyjedziemy po raz kolejny.

Natomiast trzeci dzień to wizyta w Ogrodzie Doświadczeń Stanisława Lema. Autorska propozycja Jadzi, która miejsce znajduje, sprawdza godziny otwarcia, ceny i dojazd. Chyba się wprawia do bycia pilotem wycieczek, bo wszystko idzie idealnie. Niestety, nikt tu nie przewiduje zniżek dla posiadaczy karty dużej rodziny, ale może do następnego razu się poprawią.

Natomiast spędzamy prawie trzy godziny na praktycznej nauce fizyki. Każde doświadczenie (mechanika, optyka, magnetyzm) jest dokładnie opisane- zarówno to, co i jak trzeba robić, jak i czego to dowodzi. Tego drugiego nie zawsze, jak humanistka, rozumiałam- ale dzieci owszem. Może z wyjątkiem Tosi, ale i ona świetnie się bawiła, choć mniej naukowo. Do tego sporo muzyki (własnoręcznie i własnonożnie wykonywanej), ścieżka sensoryczna, zapachowa i labirynty. Przy ładnej pogodzie to idealne miejsce na wspólne harce i kapkę wiedzy przy okazji!